เปลี่ยนวัน
ปฐมกาล 33-35 และ มัทธิว 10:1-20
ปฐมกาล 33-35 (Gen. 33–35)
ในบทที่ 33 มาพร้อมชาย 400 คน แต่กลับวิ่งมากอดยาโคบ ยาโคบพูดว่า "ที่ข้าพเจ้าเห็นหน้าท่านก็เหมือนเห็นหน้าของพระเจ้า" (NTV) ยาโคบหมายความว่า พอเอซาวต้อนรับอย่างเป็นมิตร ก็เหมือนได้เห็นพระพักตร์พระเจ้าที่ทรงโปรดปราน[1]
ยาโคบตั้งค่ายใกล้เมือง แล้วในบทที่ 34 ลูกชายผู้นำเมืองซึ่งชื่อเชเคมเหมือนกัน ใช้กำลังข่มขืนลูกสาวของยาโคบ แล้วมาสู่ขอเธอ พวกพี่ชายของดีนาห์แกล้งตกลง โดยให้ผู้ชายทั้งเมืองเข้าสุหนัตก่อน การเข้าสุหนัตเป็นเครื่องหมายแห่งพันธสัญญาของพระเจ้า แต่พวกเขาเอามาใช้เป็นกลลวง[2] การแก้แค้นไม่หยุดที่คนผิด กับฆ่าผู้ชายทั้งเมืองขณะที่พวกเขายังเจ็บแผลจากการเข้าสุหนัต ส่วนพี่น้องคนอื่นกวาดต้อนผู้หญิงกับเด็กไป
ในข้อ 30 ยาโคบตำหนิสิเมโอนกับเลวีเพียงเพราะกลัวคนรอบข้างจะโจมตีครอบครัว โดยไม่ได้พูดว่าการฆ่าเป็นบาป[3] แต่ภัยนั้นไม่เกิด ในบทที่ 35 ข้อ 5 พระเจ้าทรงทำให้เมืองรอบข้างหวาดกลัวจนไม่กล้าไล่ตาม เพื่อปกป้องครอบครัวแห่งพระสัญญา[4] ถึงอย่างนั้น สิเมโอนกับเลวีก็ไม่ได้ลอยนวล ก่อนสิ้นชีวิตในบทที่ 49 ยาโคบประณามความโหดร้ายครั้งนั้น และไม่ยกสิทธิบุตรหัวปีให้[5]
จากนั้นยาโคบพาครอบครัวกลับไป และพระเจ้าทรงยืนยันชื่อ "" อีกครั้ง ระหว่างทาง เสียชีวิตขณะคลอด เธอตั้งชื่อลูกว่าเบนโอนี (บุตรแห่งความทุกข์) แต่ยาโคบไม่อยากนึกถึงการตายของราเชลทุกครั้งที่เรียกลูก จึงเปลี่ยนเป็นเบนยามิน (บุตรแห่งมือขวา)[6]
ข้อ 22 เล่าว่าลูกชายคนโตไปนอนกับบิลฮาห์ภรรยาน้อยของยาโคบ ยาโคบรู้เรื่อง แต่พระคัมภีร์ไม่บอกว่าเขาทำอะไร เรื่องนี้ซ้ำเติมความทุกข์ของยาโคบ และทำให้รูเบนเสียสิทธิบุตรหัวปีในภายหลัง[7] บทนี้จบที่สิ้นชีวิต และเอซาวกับยาโคบที่คืนดีกันแล้วก็ฝังศพบิดาด้วยกัน
มัทธิว 10:1-20 (Mt. 10:1-20)
ในมัทธิว 10 พระเยซูส่งสาวกสิบสองคนออกไปพร้อมสิทธิอำนาจขับวิญญาณร้ายและรักษาโรค ข้อ 2 เรียกพวกเขาว่า "อัครทูต" ซึ่งแปลว่าผู้ที่ถูกส่งออกไป[8] รายชื่อในข้อ 3–4 มีคนเก็บภาษีที่ทำงานให้ชาวโรมัน[9] อยู่ร่วมกับ ซึ่งมาจากกลุ่มที่ไม่ยอมรับกษัตริย์องค์ใดนอกจากพระเจ้า และเคยลุกฮือก่อกบฏมาแล้ว[10] สองคนที่น่าจะอยู่คนละขั้วทางการเมือง กลับถูกเรียกมาอยู่กลุ่มเดียวกัน
พระเยซูกำชับในข้อ 8 ว่า "ในเมื่อเจ้าได้รับมาโดยเปล่า เจ้าก็จงให้โดยเปล่า" (NTV) นั่นคือห้ามคิดเงินค่ารักษาหรือทำงานนี้เป็นธุรกิจ แต่ก็ไม่ได้ห้ามรับการเลี้ยงดู[11] ข้อ 10 จึงบอกว่าสาวกไม่ต้องพกเงินหรือเสื้อสำรองไปเอง เพราะ "คนงานสมควรได้รับค่าจ้าง" (NTV)
ในข้อ 14 พระเยซูสั่งให้สาวกสลัดฝุ่นออกจากเท้าเมื่อออกจากเมืองที่ไม่ต้อนรับ ชาวยิวเคยทำแบบนี้ตอนกลับจากดินแดนคนต่างชาติ เพื่อไม่ให้ฝุ่นนั้นติดเข้ามาในแผ่นดินอิสราเอล การทำแบบเดียวกันกับเมืองของชาวยิวเองจึงเท่ากับบอกว่าเมืองนั้นไม่ต่างจากดินแดนคนต่างชาติ[12] ข้อ 15 หนักยิ่งกว่า เพราะพระเยซูตรัสว่าและ ที่พระเจ้าทรงเผาทำลายในปฐมกาล 19 จะรับโทษในวันพิพากษาเบากว่าเมืองนั้นเสียอีก
ตั้งแต่ข้อ 16 พระเยซูเตือนตรง ๆ ว่า "เราส่งพวกเจ้าออกไปเช่นบรรดาแกะท่ามกลางเหล่าสุนัขป่า ฉะนั้นจงเฉลียวฉลาดเหมือนงูและไม่มีภัยเหมือนนกพิราบ" (NTV) สองภาพนี้ต้องไปด้วยกัน ความฉลาดแบบงูช่วยไม่ให้เอาตัวไปเสี่ยงโดยไม่จำเป็น ส่วนความไม่มีพิษภัยแบบนกพิราบกันไม่ให้ใช้วิธีผิด ๆ เพื่อเอาตัวรอด[13] แม้สาวกจะถูกเฆี่ยนในศาลาที่ประชุมและถูกพาไปต่อหน้าผู้ว่าราชการ แต่ในข้อ 19–20 พระเยซูย้ำว่าไม่ต้องกังวลว่าจะพูดอะไร เพราะพระวิญญาณของพระบิดาจะทรงให้ถ้อยคำแก่พวกเขาเอง
แหล่งอ้างอิง
- [1]“Jacob desires to imply that to have seen the face of Esau, and to have found him friendly, was as if one had looked on the face of God, and found it favourable.” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Genesis 33:10
- [2]“The employment of circumcision, too, which was the sign of the covenant of grace, as a means of deception, was a heinous aggravation of their offence.” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Genesis 34:13
- [3]“We may wonder that, in speaking of it to his sons, he did not represent it as a heinous sin, an atrocious violation of the laws of God and man, but dwelt solely on the present consequences.” — Jamieson, Fausset & Brown, Commentary Critical and Explanatory (1871), on Genesis 34:30
- [4]“for the sake of the "heir of the promise," the protecting shield of Providence was specially held over his family.” — Jamieson, Fausset & Brown, Commentary Critical and Explanatory (1871), on Genesis 35:5
- [5]“That Jacob's resentment was not dissembled we have the fullest proof in his depriving these two sons of the birthright, which otherwise they had doubtless enjoyed. See Genesis 49:5, Genesis 49:7” — Adam Clarke's Commentary on the Bible (1831), on Genesis 34:30
- [6]“Benoni, the son of my sorrow. But Jacob because he would not renew the sorrowful remembrance of his mother's death every time he called his son by name, changed his name, and called him Benjamin, the son of my right hand” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Genesis 35:18
- [7]“Again another grief for Jacob to mar his return home, and this time it arises from the sin of his first-born, who thereby forfeits the birthright.” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Genesis 35:22
- [8]“The word "apostle" means one that is "sent," and was given to them because they were "sent forth" to preach the gospel.” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Matthew 10:2
- [9]“men employed by the Romans to gather the taxes and customs, which they exacted of the nations they had conquered.” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Matthew 5:46
- [10]“The fierce party of the Zealots professed a rigid attachment to the Mosaic law; they acknowledged no king save God. Under Judas the Gaulonite they rose in rebellion at the time of the census.” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 10:4
- [11]“They were not to make a money-making business of it, to bargain specifically to heal for so much, and to cast out devils for so much. This, however, neither then nor afterward precluded them from receiving a competent support.” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Matthew 10:8
- [12]“The Jews thought the land of Israel so peculiarly holy, that when they came home from any heathen country, they stopped at the borders and shook or wiped off the dust of it from their feet, that the holy land might not be polluted with it. Therefore the action here enjoined was a lively intimation, that those Jews who had rejected the Gospel were holy no longer, but were on a level with heathens and idolaters.” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Matthew 10:14
- [13]“the wisdom of the serpent would save them from unnecessary exposure to danger; the harmlessness of the dove, from sinful expedients to escape it.” — Jamieson, Fausset & Brown, Commentary Critical and Explanatory (1871), on Matthew 10:16