เปลี่ยนวัน
ปฐมกาล 43-45 และ มัทธิว 12:24-50
ปฐมกาล 43-45 (Gen. 43–45)
เมื่อเสบียงหมด จำใจยอมให้ลูกชายคนสุดท้องลงไปอียิปต์ด้วย ที่น่าสนใจคือ พี่ชายที่เคยเสนอให้ขายโยเซฟเป็นทาส ครั้งนี้กลับอาสาเอาตัวเองเป็นประกันให้น้องในบทที่ 43 ข้อ 9 ว่า "ลูกจะเป็นประกันตัวเขา พร้อมกับจะรับผิดชอบแทนเขาเอง" (NTV) พอถึงอียิปต์ จัดให้พี่น้องนั่งเรียงจากคนโตไปหาคนเล็ก พวกเขามองหน้ากันด้วยความงุนงงว่า ผู้ปกครองชาวอียิปต์คนนี้รู้ลำดับการเกิดของพวกเขาได้อย่างไร
บททดสอบสำคัญเกิดขึ้นในบทที่ 44 โยเซฟสั่งให้คนแอบใส่ถ้วยเงินของตนไว้ในกระสอบของเบนยามิน แล้วส่งคนตามไปค้นจนพบ พี่น้องทุกคนจึงกลับเข้าเมืองด้วยกัน โยเซฟบอกว่าจะกักตัวเบนยามินไว้เป็นทาสเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่นกลับบ้านได้ ผู้เชี่ยวชาญพระคัมภีร์รุ่นก่อนบางคนมองว่า โยเซฟกำลังทดสอบว่าพี่ ๆ รักเบนยามินและบิดาแค่ไหน[1] เวลานั้นพวกเขามีโอกาสทิ้งลูกอีกคนของ[2]ไว้ แบบเดียวกับที่เคยทำกับโยเซฟ แต่ยูดาห์กลับวิงวอนในข้อ 33 ว่า "ให้ผู้รับใช้ของท่านอยู่แทนตัวเด็กหนุ่มในฐานะทาสของนายท่าน" (NTV) ยูดาห์คนที่เคยขายน้องไปเป็นทาส ตอนนี้ยอมเป็นทาสแทนน้อง
เมื่อถึงบทที่ 45 โยเซฟกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาสั่งให้ชาวอียิปต์ทุกคนออกไป แล้วบอกพี่ ๆ ว่าเขาคือโยเซฟ พวกพี่ตกใจกลัวจนพูดไม่ออก แต่โยเซฟกลับปลอบพวกเขาในข้อ 5 ว่า "พระเจ้าได้ส่งเรามาล่วงหน้าพี่ก็เพื่อช่วยชีวิต" (NTV) โยเซฟไม่ได้บอกว่าสิ่งที่พี่ ๆ ทำนั้นถูก แต่เขาเข้าใจว่าพระเจ้าทรงใช้เรื่องเลวร้ายนั้นเพื่อช่วยชีวิตคนทั้งครอบครัวในยามกันดารอาหาร
มัทธิว 12:24-50 (Mt. 12:24-50)
ความขัดแย้งระหว่างพระเยซูกับมาถึงจุดเดือด พวกฟาริสีกล่าวหาว่าพระเยซูขับผีด้วยอำนาจของเบเอลเซบูล ซึ่งเป็นชื่อเรียกหัวหน้าของพวกมาร[3] พระเยซูทรงชี้ว่าข้อกล่าวหานี้ฟังไม่ขึ้น เพราะถ้าซาตานขับไล่พวกเดียวกันเอง อาณาจักรของมันก็แตกแยกและล่มสลาย แล้วทรงเตือนเรื่องการหมิ่นประมาทพระวิญญาณบริสุทธิ์ ซึ่งผู้เชี่ยวชาญพระคัมภีร์รุ่นก่อนบางคนอธิบายว่า หมายถึงการกล่าวหาว่าสิ่งที่พระเจ้าทำผ่านพระเยซูเป็นงานของมาร ซึ่งพวกฟาริสีเพิ่งทำ[4] คำใส่ร้ายนี้จึงเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ในใจของพวกเขาเอง ดังข้อ 34 ว่า "ปากย่อมพูดแต่สิ่งที่อยู่ในใจ" (NTV)
จากนั้นอาจารย์ฝ่ายกฎบัญญัติและฟาริสีบางคนขอดูการอัศจรรย์เป็นหลักฐาน พระเยซูตรัสตอบว่าจะไม่มีการอัศจรรย์อื่นใดให้ดู นอกจากเรื่องของโยนาห์ (ผู้เผยพระวจนะที่อยู่ในท้องปลาสามวันสามคืน แล้วไปเตือนชาวนีนะเวห์จนกลับใจทั้งเมือง ซึ่งจะได้อ่านในเดือนธันวาคม) ผู้เชี่ยวชาญพระคัมภีร์รุ่นก่อนบางคนมองว่า โยนาห์เป็นสัญลักษณ์ได้สองแบบ คือการออกจากท้องปลาเป็นภาพของการเป็นขึ้นจากความตาย และเขาเป็นผู้เรียกคนให้กลับใจ[5]
ชาวนีนะเวห์กลับใจเพราะโยนาห์ และ "เวลานี้ผู้ที่เหนือกว่าโยนาห์อยู่ที่นี่แล้ว" (NTV) พระเยซูยังยกตัวอย่างพระราชินีจากดินแดนทางใต้[6] ที่เดินทางไกลมาฟังสติปัญญาของซาโลมอน (กษัตริย์อิสราเอลผู้ขึ้นชื่อเรื่องสติปัญญา ซึ่งจะได้อ่านในเดือนพฤษภาคม) แต่คนยุคนี้ที่ได้ฟังพระเยซูกลับไม่ยอมกลับใจ
หลังจากนั้น มารดาและน้องชายของพระเยซูมาขอพบพระองค์ พระเยซูทรงชี้ไปที่เหล่าสาวกและตรัสในข้อ 50 ว่า "ใครก็ตามที่กระทำตามความประสงค์ของพระบิดาของเราในสวรรค์ คนนั้นก็เป็นพี่น้องชายหญิงและมารดาของเรา" (NTV) ครอบครัวแท้ของพระเยซูจึงไม่ได้วัดกันที่สายเลือด
แหล่งอ้างอิง
- [1]“it is plain he intended hereby to try the affection of his brethren to Benjamin and to their father.” — Matthew Henry's Commentary on the Whole Bible (1706), on Genesis 44:1
- [2]“the only child left of his mother Rachel” — John Gill's Exposition of the Bible (1746–66), on Genesis 44:20
- [3]“was an opprobrious name given to the leader of the devils as an expression of supreme contempt.” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Matthew 12:24
- [4]“the unpardonable sin, as some term it, is neither less nor more than ascribing the miracles Christ wrought, by the power of God, to the spirit of the devil.” — Adam Clarke's Commentary on the Bible (1831), on Matthew 12:31
- [5]“Jonah is a sign (1) as affording a type of the Resurrection, (2) as a preacher of righteousness to a people who needed repentance as this generation needs it.” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 12:40
- [6]“Sheba was probably a city of Arabia, situated to the south of Judea.” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Matthew 12:42