เปลี่ยนวัน
อพยพ 9-11 และ มัทธิว 15:21-39
อพยพ 9-11 (Ex. 9–11)
ในอพยพ 8:15 และ 32 เป็นฝ่ายทำใจของตนเองให้แข็งกระด้าง แต่ในบทที่ 9 ข้อ 12 เป็นครั้งแรกที่ข้อความระบุว่าพระผู้เป็นเจ้าทรงทำให้ใจของฟาโรห์แข็งกระด้าง ตามที่ทรงบอกโมเสสไว้ล่วงหน้า ถ้าอย่างนั้น ฟาโรห์ยังต้องรับผิดอยู่อีกหรือ ผู้เชี่ยวชาญพระคัมภีร์รุ่นก่อนบางคนอธิบายว่า เพราะฟาโรห์ทำใจแข็งกระด้างเองมาแล้วสองครั้ง พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงลงโทษด้วยการทำให้ใจนั้นแข็งยิ่งขึ้น[1]
ในภัยลูกเห็บ ฟาโรห์ยอมรับในข้อ 27 ว่า "พระผู้เป็นเจ้า เป็นฝ่ายถูก เราและพลเมืองของเราเป็นฝ่ายผิด" (NTV) นับเป็นครั้งแรกที่ฟาโรห์ยอมรับพระผู้เป็นเจ้าอย่างชัดเจน[2] ทั้งที่ในอพยพ 5:2 ฟาโรห์เคยถามว่าพระผู้เป็นเจ้าเป็นใคร ทำไมต้องเชื่อฟัง แต่โมเสสบอกในข้อ 30 ว่าตนรู้ดีว่าฟาโรห์ยังไม่เกรงกลัวพระผู้เป็นเจ้า และพอลูกเห็บหยุดตก ฟาโรห์ก็กลับไปทำใจแข็งกระด้างเหมือนเดิม (ข้อ 34)
ในบทที่ 10 ฟาโรห์ยังคงต่อรอง คราวนี้ยอมให้เฉพาะผู้ชายไป (ข้อ 11) และเมื่อผ่านภัยความมืดสามวัน ฟาโรห์ก็เรียกโมเสสมาเจรจาอีก โดยยอมให้พาเด็ก ๆ ไปด้วย แต่สั่งให้ทิ้งฝูงสัตว์ไว้ (ข้อ 24) ทั้งสองครั้ง ฟาโรห์กักคนหรือสัตว์บางส่วนไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าชาวอิสราเอลจะกลับมา[3] ตอบว่า "จะทิ้งไว้ที่นี่แม้แต่กีบหนึ่งก็ไม่ได้" (NTV) เพราะชาวอิสราเอลยังไม่รู้ว่าต้องใช้สัตว์ตัวไหนถวายพระผู้เป็นเจ้าจนกว่าจะไปถึง
บทที่ 11 ประกาศภัยพิบัติครั้งสุดท้ายว่า บุตรหัวปีหรือลูกคนแรกของทุกบ้านในอียิปต์จะต้องตาย ตั้งแต่ลูกของฟาโรห์ไปจนถึงลูกของทาส (ข้อ 5) ผู้อ่านอาจถามว่าทำไมครอบครัวธรรมดาต้องรับโทษด้วย ผู้เชี่ยวชาญบางคนชี้ว่า ในอพยพ 1:22 ฟาโรห์องค์ก่อนสั่งประชาชนของตนให้โยนทารกชายฮีบรูทุกคนลงแม่น้ำไนล์ ชาวอียิปต์จึงมีส่วนในความผิดนั้น อีกทั้งคำสั่งนั้นมุ่งฆ่าทารกชายทุกคน แต่ภัยครั้งนี้พรากชีวิตเพียงบ้านละคนเดียว[4]
มัทธิว 15:21-39 (Mt. 15:21-39)
พระเยซูเสด็จไปทางเขตเมืองไทระและไซดอน ซึ่งเวลานั้นเป็นเมืองของคนต่างชาติ[5] หญิงชาวคานาอันคนหนึ่งมาทูลขอให้พระองค์ช่วยลูกสาวที่ถูกมารสิง บรรพบุรุษของนางนับถือพระอื่น[6] แต่นางกลับเรียกพระเยซูว่า "บุตรของดาวิด" ซึ่งเป็นชื่อเรียกพระเมสสิยาห์ แสดงว่านางพอรู้เรื่องพระเมสสิยาห์ที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้[7]
ทีแรกพระเยซูไม่ทรงตอบนาง เมื่อพวกสาวกมาขอให้ไล่นางไป พระองค์จึงตรัสในข้อ 24 ว่าพระเจ้าส่งพระองค์มายังชนชาติอิสราเอลเท่านั้น และในข้อ 26 ยังตรัสว่า "การที่จะเอาอาหารของเด็กๆ โยนให้พวกสุนัขนั้นไม่ถูกต้อง" (NTV) คำพูดนี้ฟังดูรุนแรง เพราะชาวยิวสมัยนั้นใช้คำว่า "สุนัข" เรียกคนที่ไม่ใช่ชาวยิว[8] แต่คำภาษากรีกที่พระเยซูใช้หมายถึงสุนัขตัวเล็กที่เลี้ยงไว้ในบ้าน ไม่ใช่หมาจรจัดข้างถนน[9] ผู้เชี่ยวชาญพระคัมภีร์รุ่นก่อนส่วนใหญ่มองว่า พระองค์ทำแบบนี้เพื่อทดสอบและทำให้เห็นความเชื่อของนางชัดเจนขึ้น[10]
คำตอบของนางในข้อ 27 คือจุดสำคัญ นางไม่ได้เถียง แต่ทูลว่า "แม้พวกสุนัขก็ยังกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของนายมัน" (NTV) นางยอมรับคำเปรียบเทียบของพระองค์ และขอเพียงเศษอาหารที่ตกลงมา ไม่ได้ขอแย่งอาหารของเด็ก ๆ ในบ้าน[11] พระเยซูจึงทรงชมความเชื่อของนาง แล้วรักษาลูกสาวให้หายทันที หญิงต่างชาติคนนี้ไม่รู้บทบัญญัติแต่มีความเชื่อ ต่างจากที่รู้บทบัญญัติดีแต่ใจห่างจากพระเจ้า (มัทธิว 15:1–20)[12]
ตอนท้ายบท พระเยซูทรงเลี้ยงคนสี่พันคนด้วยขนมปังเจ็ดก้อน ใครที่จำการเลี้ยงคนห้าพันคนในมัทธิว 14 ได้ อาจสงสัยว่าทำไมในข้อ 33 พวกสาวกยังถามว่าจะเอาขนมปังจากไหนมาเลี้ยงคนมากขนาดนี้ ผู้เชี่ยวชาญบางคนอธิบายว่า สาวกอาจคิดไม่ถึงว่าการอัศจรรย์แบบนั้นจะเกิดขึ้นอีก เพราะทั้งก่อนและหลังครั้งนั้น พวกเขาก็หาอาหารกินตามปกติ คือมีคนให้หรือซื้อมา[13]
แหล่งอ้างอิง
- [1]“finally, that after he had done this twice (Exodus 8:15; Exodus 8:32), God stepped in and “smote him with a spirit of blindness and infatuation,” as a judgment upon him (Exodus 9:12)” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Exodus 4:21
- [2]“Thus, for the first time, Pharaoh explicitly recognizes Yahweh as God (compare Exodus 5:2).” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Exodus 9:27
- [3]“He must still keep some hold on them, and the cattle will serve his purpose equally with the “little ones.” If the Israelites depart without their cattle, they will be sure to return for them.” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Exodus 10:24
- [4]“the whole land suffers in the persons of its firstborn, not merely for the guilt of the sovereign, but for the actual participation of the people in the crime of infanticide Exodus 1:22.2. The limitation: Pharaoh's command had been to slay ALL the male children of the Israelites, but only one child in each Egyptian family was to die.” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Exodus 11:5
- [5]“That country was taken by the Greeks under Alexander the Great, and those cities, in the time of Christ, were Greek cities.” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Matthew 15:22
- [6]“The important point is that this woman was a foreigner and a heathen—a descendant of the worshippers of Baal.” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 15:22
- [7]“Thou Son of David - So she had some knowledge of the promised Messiah.” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Matthew 15:22
- [8]“This was the name applied by the Jews to all outside the chosen race” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 15:26
- [9]“The word used was diminutive in its form, and as such pointed not to the wild, unclean beasts that haunt the streets of an Eastern city (Psalm 59:6), but to the tamer animals that were bred in the house, and kept as pets.” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Matthew 15:26
- [10]“That which has found favour with nearly all ancient and most modern interpreters assumes that from the first He had purposed to comply with her request, and spoke as He did only to test and manifest her faith.” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Matthew 15:23
- [11]“She did not ask that the “children” might be deprived of any fragment of their portion; but taking her place, contentedly, among the “dogs,” she could still claim Him as her Master, and ask for the “crumbs” of His mercy.” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Matthew 15:27
- [12]“This narrative of faith without external observance or knowledge of the Law affords a suggestive contrast to the preceding discourse.” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 15:21
- [13]“To them it might seem intermittent, a gift that came and went. Their daily necessities had been supplied, before and after the great event, in the common way of gift or purchase.” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Matthew 15:33