อ่านพระคัมภีร์ใน 1 ปี
บทความสารบัญ
วันนี้
กลับหน้ารวมบทความ
วันที่ 28 จาก 365 วัน28 มกราคม (January 28)

อพยพ 19-20 และ มัทธิว 18:21-35

เวลาอ่านบทนำประมาณ ~2 นาที
ภาคพันธสัญญาเดิม (Old Testament)

อพยพ 19-20 (Ex. 19–20)

📖 เรื่องย่อ & จุดสังเกตก่อนอ่าน

ชาวอิสราเอลมาถึงเชิงภูเขาซีนายในเดือนที่สามหลังออกจากอียิปต์ และที่นี่พระเจ้าทรงชวนพวกเขาทำพันธสัญญา ในบทที่ 19 ข้อ 4 พระองค์เริ่มด้วยการเตือนความจำว่า "เราประคับประคองเจ้าไว้ดั่งอยู่บนปีกนกอินทรี" (NTV) เชื่อกันว่าเมื่อลูกนกอินทรีเริ่มหัดบิน นกตัวโตจะบินอยู่ข้างใต้ ให้ลูกนกที่บินไม่ไหวลงมาเกาะบนปีกได้[1] พระเจ้าก็ทรงอุ้มชูอิสราเอลออกจากอียิปต์แบบนั้น จากนั้นข้อ 5–6 จึงบอกว่า ถ้าอิสราเอลเชื่อฟังและรักษาพันธสัญญา พวกเขาจะเป็น "อาณาจักรแห่งปุโรหิตทั้งหลาย และเป็นประชาชาติที่บริสุทธิ์" (NTV) ปุโรหิตคือคนที่รับใช้พระเจ้าและเข้าเฝ้าพระองค์ได้ และพระเจ้าทรงเปิดทางให้ทุกคนในชนชาติมีฐานะเช่นนั้น[2]

พอถึงวันที่พระเจ้าเสด็จลงมาบนภูเขา ประชาชนต้องอยู่ห่างออกไป โมเสสต้องกำหนดเขตรอบภูเขา ใครแตะต้องภูเขาจะต้องตาย (ข้อ 12) เส้นเขตนี้มีไว้สอนประชาชนว่าพระเจ้ายิ่งใหญ่และบริสุทธิ์เกินกว่าที่มนุษย์จะเข้าไปหาได้ตามใจ[3] ส่วนการเป็นประชาชาติที่บริสุทธิ์ตามข้อ 6 ก็ไม่ได้เป็นแค่สิทธิพิเศษ แต่เป็นหน้าที่ที่อิสราเอลต้องทำให้เป็นจริงด้วย[4]

ในบทที่ 20 พระเจ้าประทานบัญญัติสิบประการ แต่ประโยคแรกยังไม่ใช่คำสั่ง พระองค์ทรงเริ่มด้วยการประกาศว่า "เราคือ พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเจ้า คือผู้ที่นำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ จากบ้านเรือนแห่งความเป็นทาส" (NTV) พระองค์จึงไม่ได้ประทานบัญญัติเหล่านี้แก่ทาส แต่ประทานแก่คนที่พระองค์เพิ่งปลดปล่อยให้เป็นอิสระ[5]

เมื่อได้ยินฟ้าร้องและเห็นควันบนภูเขา ประชาชนกลัวจนตัวสั่น และขอให้พูดกับพวกเขาแทนพระเจ้า (ข้อ 18–19) คำตอบของโมเสสในข้อ 20 ฟังดูขัดกันเอง เพราะบอกว่าอย่ากลัว แต่ก็บอกว่าพระเจ้ามาเพื่อให้พวกเขายำเกรงพระองค์ ผู้เชี่ยวชาญพระคัมภีร์รุ่นก่อนอธิบายว่า โมเสสพูดถึงความกลัวสองแบบ แบบแรกคือความกลัวว่าจะต้องตาย ซึ่งโมเสสปลอบให้คลายลง ส่วนแบบที่สองคือความยำเกรงพระเจ้า ซึ่งจะช่วยให้พวกเขาไม่ทำบาป[6]

อ่านบทเต็มภายนอก (BibleGateway):
บทที่ 19บทที่ 20
ภาคพันธสัญญาใหม่ (New Testament)

มัทธิว 18:21-35 (Mt. 18:21-35)

📖 เรื่องย่อ & จุดสังเกตก่อนอ่าน

ถามพระเยซูว่า ถ้าพี่น้องทำผิดต่อเปโตร เขาควรยกโทษให้กี่ครั้ง ถึง 7 ครั้งเลยไหม ชาวยิวมีคำสอนว่ายกโทษให้ได้ไม่เกิน 3 ครั้ง[7] เปโตรจึงเสนอเกินกว่าสองเท่า และน่าจะคิดว่าตัวเองใจกว้างมากแล้ว[8] แต่พระเยซูตอบในข้อ 22 ว่า "ไม่ใช่ถึง 7 ครั้ง แต่ถึง 77 ครั้ง" (NTV) คำตอบนี้ไม่ได้ให้นับไปจนครบ 77 ครั้งแล้วหยุด แต่หมายถึงให้ยกโทษโดยไม่จำกัด[9] ตัวเลข 77 ยังตรงกับคำโอ้อวดของ ลูกหลานของคาอินในปฐมกาล 4:24 ที่ว่าการแก้แค้นให้ตนจะเป็น 77 เท่า[10] ลาเมคใช้ตัวเลขนี้นับการแก้แค้น พระเยซูใช้ตัวเลขเดียวกันนับการยกโทษ

พระเยซูเล่าอุปมาเรื่องกษัตริย์ที่คิดบัญชีกับทาสรับใช้ ทาสคนหนึ่งเป็นหนี้ 10,000 ตะลันต์ ซึ่งน่าจะมากกว่ารายได้ทั้งปีของทั้งแผ่นดินอิสราเอลในสมัยนั้น[11] ในข้อ 26 ทาสขอเพียงให้ผัดผ่อนเวลา แต่ในข้อ 27 กษัตริย์กลับ "รู้สึกสงสาร จึงปล่อยเขาไปและยกหนี้ให้" (NTV) หนี้มหาศาลที่ไม่มีทางใช้หมดนี้เป็นภาพของหนี้บาปที่มนุษย์มีต่อพระเจ้า[12]

ทาสคนเดิมออกไปเจอเพื่อนผู้รับใช้ที่ติดหนี้เขาเพียง 100 เดนาริอัน หรือราวค่าแรงสามเดือนของคนงานทั่วไป[13] ในข้อ 29 เพื่อนอ้อนวอนด้วยคำพูดเกือบเหมือนที่ทาสคนแรกพูดกับกษัตริย์ในข้อ 26 แต่ทาสคนแรกกลับจับเพื่อนขังคุก กษัตริย์จึงถามในข้อ 33 ว่า "เจ้าไม่ควรมีเมตตาต่อเพื่อนผู้รับใช้ของเจ้า ตามที่เราได้มีเมตตาต่อเจ้าหรือ" (NTV)

ตอนจบของอุปมานี้รุนแรง กษัตริย์โกรธ ส่งทาสคนนั้นไปให้เจ้าหน้าที่ทรมานจนกว่าจะใช้หนี้หมด และในข้อ 35 พระเยซูบอกว่าพระบิดาในสวรรค์จะทำแบบเดียวกันกับคนที่ไม่ยกโทษให้พี่น้อง "ด้วยใจจริง" (NTV) คำเตือนนี้พากลับไปที่คำถามของเปโตร การยกโทษที่พระเยซูทรงสอนจึงไม่ได้วัดกันที่จำนวนครั้ง แต่วัดกันที่ใจ[14]

อ่านบทเต็มภายนอก (BibleGateway):
บทที่ 18

แหล่งอ้างอิง

  1. [1]“When its young are first fledged, the eagle is said to assist them in their flight by flying beneath them, so that they may settle upon its wings or back, if necessary.” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Exodus 19:4
  2. [2]“a kingdom whose citizens are all priests, living wholly in God’s service, and ever enjoying the right of access to Him.” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Exodus 19:6
  3. [3]“having for its object to deepen and intensify the lesson of God’s unapproachable majesty and holiness.” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Exodus 19:12
  4. [4]“The expression implies not a promised privilege only, but also a duty: Israel, enjoying this privilege, is also (as is developed more fully in Dt.) under the obligation to make it a reality” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Exodus 19:6
  5. [5]“the Ten Commandments were at this time addressed by Yahweh not merely to human creatures, but to the people whom He had redeemed, to those who had been in bondage, but were now free men” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Exodus 20:2
  6. [6]“Moses first of all took away the false fear of death by the encouraging answer, "Fear not," and then immediately added, "for God is come to prove you." נסּוּת referred to the testing of the state of the heart in relation to God, as it is explained in the exegetical clause which follows: "that His fear may be before your faces, that ye sin not."” — C. F. Keil & F. Delitzsch, Biblical Commentary on the Old Testament (1866–91), on Exodus 20:20
  7. [7]“It was a maxim among the Jews never to forgive more than thrice: Peter enlarges this charity more than one half” — Adam Clarke's Commentary on the Bible (1831), on Matthew 18:21
  8. [8]“Peter, who asks as a scribe a scribe’s question, thought he was making a great advance in liberality” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 18:21
  9. [9]“i. e. an infinite number of times. There is no limit to forgiveness.” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 18:22
  10. [10]“especially if collated with Genesis 4:24, where the very same words are used” — Adam Clarke's Commentary on the Bible (1831), on Matthew 18:22
  11. [11]“It was probably more than the whole annual revenue of Palestine at this time” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 18:24
  12. [12]“The sum is evidently named in its vague vastness to indicate the immensity of the debt which man owes to God, the absolute impossibility of his ever clearing off the aggregate” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Matthew 18:24
  13. [13]“The Denarius was a day’s wages (ch. Matthew 20:2). The sum therefore is about three months’ wages for an ordinary labourer” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 18:28
  14. [14]“A different principle from the Pharisee’s arithmetical rules of forgiveness.” — Cambridge Bible for Schools and Colleges (1877), on Matthew 18:35