เปลี่ยนวัน
อพยพ 23-24 และ มัทธิว 20:1-16
อพยพ 23-24 (Ex. 23–24)
กฎหมายในบทที่ 23 เผยหัวใจของพระเจ้าที่ลึกซึ้งกว่าตัวบทบัญญัติ หลายคนมองว่ากฎเกณฑ์โบราณมีแต่ความเข้มงวด ทว่าข้อ 2 กลับห้ามไม่ให้ทำชั่วตามเสียงส่วนใหญ่ เพราะเสียงส่วนใหญ่ไม่ใช่เครื่องวัดความถูกต้อง[1] ข้อ 4–5 ยิ่งไปกว่านั้น สั่งให้ช่วยจูงโคหรือพยุงลาของศัตรูที่ทรุดลง ไม่ใช่แค่ไม่ทำร้าย แต่ต้องลงมือช่วย ปีที่เจ็ดยังให้ปล่อยที่ดินว่างให้คนจนกับสัตว์ป่าเก็บกิน ความยุติธรรมของพระเจ้าจึงไม่ได้จำกัดอยู่ในศาล แต่ไหลซึมสู่ชีวิตประจำวันและการโอบอุ้มผู้อ่อนแอ
เมื่อถึงดินแดนคานาอัน พระเจ้ากลับไม่ทรงขับไล่ศัตรูให้หมดในปีเดียว แต่ตรัสว่า "เราจะไล่พวกเขาให้พ้นทางเจ้าทีละน้อย" (NTV) เพราะหากแผ่นดินว่างเปล่าเร็วเกินไป สัตว์ป่าจะเพิ่มจนเป็นภัย[2] บ่อยครั้งเราอยากเห็นผลลัพธ์ชั่วข้ามคืน แต่พระเจ้ามักให้เราเติบโตพอจะรับสิ่งที่พระองค์ประทาน
บทที่ 24 พาไปถึงพิธีสถาปนาพันธสัญญาที่เชิงเขาซีนาย อ่านข้อตกลงให้ประชาชนฟัง พวกเขาตอบรับว่าจะเชื่อฟัง จากนั้นท่านนำเลือดสัตว์ครึ่งหนึ่งประพรมที่แท่นบูชา อีกครึ่งหนึ่งประพรมบนประชาชน พร้อมประกาศว่า "นี่คือเลือดแห่งพันธสัญญาซึ่ง พระผู้เป็นเจ้า ได้ทำไว้กับพวกท่าน" (NTV) เลือดที่แบ่งสองส่วนนี้เป็นเครื่องหมายว่าทั้งสองฝ่ายผูกพันกันด้วยชีวิต[3] ถ้อยคำนี้ยังบอกใบ้ล่วงหน้าถึงพันธสัญญาใหม่ที่พระเยซูจะทรงสถาปนาด้วยพระโลหิตของพระองค์เอง[4]
ฉากปิดของวันนี้น่าประหลาดใจ เมื่อกับและผู้นำเจ็ดสิบคนขึ้นไปบนภูเขา พวกเขาเห็นพระสิริของพระเจ้า มีพื้นรองพระบาทงามดั่งนิลสีคราม และได้ดื่มกินต่อเบื้องพระพักตร์โดยไม่ได้รับอันตราย การกินเลี้ยงนี้ยืนยันว่าพวกเขายอมรับพันธสัญญาด้วยใจยินดี และได้สามัคคีธรรมกับพระเจ้า[5] เมื่อพระเจ้าทรงเชื้อเชิญให้เข้าใกล้ เรามองความสัมพันธ์กับพระองค์เป็นภาระของกฎเกณฑ์ หรือเป็นงานเลี้ยงแห่งพระคุณ
มัทธิว 20:1-16 (Mt. 20:1-16)
คำอุปมาเรื่องคนงานในสวนองุ่นเริ่มจากเจ้าของสวนที่ออกไปจ้างคนงานตั้งแต่เช้าตรู่ และยังออกไปรับคนเพิ่มเรื่อย ๆ จนถึงห้าโมงเย็น ซึ่งเหลือเวลาทำงานเพียงชั่วโมงเดียว ในยุคนั้นกรรมกรรับจ้างรายวันคือคนที่ไม่มีหลักประกันเลย หากวันใดไม่มีใครจ้าง ครอบครัวก็อาจไม่มีอาหารกิน และกฎหมายของโมเสสเองก็กำชับให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างให้ทันทีในวันนั้น[6] คนที่ยืนรอในตลาดจึงไม่ใช่คนเกียจคร้าน แต่เป็นคนที่ยังไม่มีใครรับไปทำงาน การที่เจ้าของสวนออกไปหาถึงห้ารอบจึงเผยความห่วงใยที่ไม่อยากทิ้งใครให้ยืนรออย่างไร้หวัง
ความขัดแย้งปะทุขึ้นตอนจ่ายค่าจ้าง เมื่อเจ้าของสวนสั่งให้จ่ายคนกลุ่มสุดท้ายก่อน ทุกคนได้รับเงินหนึ่งเดนาริอันเท่ากัน ซึ่งเป็นค่าจ้างเต็มวันตามปกติ[7] คนกลุ่มแรกที่ตรากตรำมาทั้งวันจึงบ่นพึมพำ แต่ปัญหาของพวกเขาไม่ใช่ความอยุติธรรม เพราะพวกเขาได้ครบตามที่ตกลงไว้ทุกอย่าง ปัญหาอยู่ที่ความอิจฉาเมื่อเห็นคนอื่นได้รับความกรุณา[8] เจ้าของสวนจึงถามแทงใจในข้อ 15 ว่า "หรือว่าท่านอิจฉาเพราะเราเอื้อเฟื้อ" (NTV)
พระเยซูทรงสรุปบทเรียนนี้ว่า "ฉะนั้นคนสุดท้ายจะเป็นคนแรก และคนแรกเป็นคนสุดท้าย" (NTV) ในอาณาจักรของพระเจ้า พระคุณไม่ใช่ค่าจ้างที่สะสมแต้มความดีเพื่อเรียกร้องสิทธิ์เหนือผู้อื่น แต่เป็นของขวัญที่พระองค์ประทานตามพระทัยเมตตา ข้อน่าคิดคือ เมื่อเห็นคนอื่นได้รับโอกาสหรือการอภัย เรากำลังยินดีไปกับความเอื้อเฟื้อของพระเจ้า หรือกำลังขุ่นเคืองใจเพราะนำตัวเองไปเปรียบกับผู้อื่น
แหล่งอ้างอิง
- [1]“General usage will never excuse us in any ill practice; nor is the broad way ever the safer for its being crowded” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Exodus 23:2
- [2]“the danger lest, in the unoccupied grounds, wild beasts should inconveniently multiply” — Jamieson, Fausset & Brown, Commentary Critical and Explanatory (1871), on Exodus 23:29
- [3]“The blood thus divided between the two parties to the covenant signified the sacramental union between the Lord and His people” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Exodus 24:8
- [4]“having offered up himself a sacrifice upon the cross, that his blood might be indeed the blood of the covenant” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Exodus 24:8
- [5]“They feasted upon the sacrifice before God, in token of their chearful consent to the covenant, their grateful acceptance of the benefits of it, and their communion with God in pursuance of that covenant” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Exodus 24:11
- [6]“It was one of the humane rules of the Mosaic law that the day-labourer was to be paid by the day, and not made to wait for his wages” — Ellicott's Commentary for English Readers (1878), on Matthew 20:8
- [7]“This was then the usual price of a day's labour” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Matthew 20:2
- [8]“to grudge the benevolence shown to others, when by your own admission you have been honorably dealt with, is both unworthy envy of your neighbor, and discontent with the goodness that engaged and rewarded you in his service at all” — Jamieson, Fausset & Brown, Commentary Critical and Explanatory (1871), on Matthew 20:15