อ่านพระคัมภีร์ใน 1 ปี
บทความสารบัญ
วันนี้
กลับหน้ารวมบทความ
วันที่ 38 จาก 365 วัน7 กุมภาพันธ์ (February 7)

เลวีนิติ 1-3 และ มัทธิว 24:1-28

เวลาอ่านบทนำประมาณ ~2 นาที
ภาคพันธสัญญาเดิม (Old Testament)

เลวีนิติ 1-3 (Lev. 1–3)

📖 เรื่องย่อ & จุดสังเกตก่อนอ่าน

หนังสืออพยพจบลงตรงที่โมเสสเข้าไปในกระโจมไม่ได้ หนังสือเลวีนิติจึงตอบคำถามที่ค้างอยู่ทันทีว่า มนุษย์ที่มีข้อบกพร่องจะเข้าใกล้พระเจ้าผู้บริสุทธิ์ได้อย่างไร บาปสมควรได้รับการลงโทษถึงตาย แต่พระเจ้าทรงยอมให้สัตว์ตัวหนึ่งตายแทน เพื่อให้ผู้ถวายเป็นที่ยอมรับ ทั้งหมดนี้ยังชี้ไปข้างหน้าถึงเครื่องบูชาสูงสุดที่พระเจ้าจะทรงจัดเตรียมไว้ในเวลาต่อมา[1]

สามบทแรกว่าด้วยเครื่องบูชาที่ถวายด้วยความสมัครใจ ไม่ใช่สิ่งที่ถูกบังคับ[2] ชนิดแรกคือเครื่องเผาบูชา เผาสัตว์ทั้งตัวจนหมด ผู้ถวายต้อง "วางมือบนหัวสัตว์ที่จะใช้เผาเป็นของถวาย" (NTV) เป็นการยอมรับความผิดของตน และให้ความผิดนั้นถูกถ่ายโอนไปยังสัตว์ที่รับโทษแทน[3] มักถวายเพื่อขอบคุณพระเจ้า และบางครั้งเพื่อการชดใช้บาปโดยทั่วไป[4] คนจนก็ถวายนกแทนได้[5]

ชนิดที่สองคือเครื่องธัญญบูชา ทำจากแป้งสาลี น้ำมัน และกำยาน เป็นผลผลิตจากแรงงานในแต่ละวัน ปุโรหิตจะหยิบแป้งหนึ่งกำมือกับน้ำมันและกำยานทั้งหมดเผาบนแท่นบูชาเป็นตัวแทนของเครื่องบูชาทั้งหมด ส่วนที่เหลือตกเป็นของปุโรหิต[6] ถวายเพื่อขอบคุณสำหรับผลผลิตจากแผ่นดิน ไม่ได้ใช้เพื่อชดใช้บาป[7] ข้อกำหนดข้อหนึ่งห้าม "ปล่อยให้เครื่องธัญญบูชาขาดเกลือแห่งพันธสัญญาที่ทำไว้กับพระเจ้า" (NTV) เพราะเกลือเป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพและพันธสัญญาที่คงทน[8]

ชนิดที่สามคือของถวายเพื่อสามัคคีธรรม เป็นเครื่องบูชาชนิดเดียวที่ผู้ถวายได้ร่วมรับประทานด้วย ปุโรหิตจะเผาไขมันทั้งหมดถวายแด่พระเจ้า ตามที่ข้อ 16 กล่าวว่า "ไขมันทั้งหมดเป็นของ พระผู้เป็นเจ้า" (NTV) ส่วนเนื้อที่เหลือผู้ถวายและครอบครัวได้กินร่วมกัน เป็นมื้อที่พระเจ้า ปุโรหิต และประชาชนได้ร่วมโต๊ะกัน[9] ถวายเพื่อขอบคุณสำหรับสิ่งที่ได้รับ หรือเป็นคำแก้บนเพื่อขอสิ่งหนึ่งจากพระเจ้า[10] ข้อน่าคิดคือ เราได้มอบส่วนที่ดีที่สุดของเวลาและกำลังให้พระเจ้า หรือเหลือไว้เพียงเศษที่เราไม่ต้องการ

อ่านบทเต็มภายนอก (BibleGateway):
บทที่ 1บทที่ 2บทที่ 3
ภาคพันธสัญญาใหม่ (New Testament)

มัทธิว 24:1-28 (Mt. 24:1-28)

📖 เรื่องย่อ & จุดสังเกตก่อนอ่าน

ขณะที่พระเยซูเสด็จออกจากพระวิหาร เหล่าสาวกชี้ชวนให้ชมความยิ่งใหญ่ของอาคาร แต่พระองค์ตรัสว่า "ไม่มีหินก้อนใดซึ่งวางทับซ้อนกันอยู่ที่นี่จะรอดจากการทำลายไปได้" (NTV) คำพูดนี้เป็นจริงในเวลาต่อมา เมื่อกองทัพโรมันทำลายพระวิหารจนไม่เหลือหินซ้อนกัน[11] เมื่อนั่งบนภูเขามะกอก สาวกจึงทูลถามถึงกำหนดเวลา แต่พระองค์กลับทรงเตือนให้ระวังการถูกหลอกลวง

พระองค์ทรงบอกล่วงหน้าถึงสงคราม ความอดอยาก และแผ่นดินไหว แล้วตรัสในข้อ 8 ว่า "สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการเริ่มต้นความเจ็บปวดเหมือนก่อนคลอดลูก" (NTV) ความเจ็บปวดก่อนคลอดเป็นสัญญาณของการกำเนิดชีวิตใหม่ ทว่าภัยที่ร้ายกว่าภัยภายนอกคือสิ่งที่เกิดขึ้นในใจ เมื่อความชั่วร้ายทวีขึ้น "ความรักของคนส่วนใหญ่จึงสลายลง" (NTV) สิ่งที่สูญเสียไปจึงเป็นหัวใจที่ด้านชาลง

ข้อ 15 ทรงอ้างคำพยากรณ์ของผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้าที่มีชีวิตอยู่ก่อนหน้านั้นหลายร้อยปี ว่าวันหนึ่งศัตรูจะยกธงที่มีรูปเคารพของตนเข้ามาตั้งในที่บริสุทธิ์ และนำความหายนะมาสู่เมือง[12] พระองค์ทรงสั่งให้ผู้ที่อยู่ในแคว้นยูเดียหนีไปยังภูเขาทันทีโดยไม่กลับไปเก็บข้าวของ[13] ในเวลาต่อมา เมื่อกองทัพโรมันรุกเข้ามาใกล้กรุงเยรูซาเล็มแล้วถอนตัวออกไปอย่างไม่คาดคิด ผู้เชื่อถือเป็นสัญญาณให้อพยพออกจากเมืองก่อนที่มันจะถูกทำลาย และรอดชีวิต

ตอนท้าย พระองค์ทรงเตือนไม่ให้หลงเชื่อข่าวลือเรื่องพระคริสต์ที่ซ่อนตัวตามที่ลับตาหรือในถิ่นทุรกันดาร เพราะการเสด็จกลับมาจะเปิดเผยจนทุกคนเห็น ตามที่ข้อ 27 กล่าวว่า "เพราะว่าฟ้าแลบจากทางทิศตะวันออก และแสงส่องไปยังทิศตะวันตกฉันใด การมาของ บุตรมนุษย์ ก็จะเป็นฉันนั้น" (NTV) ลองนึกดูว่า ในวันที่รอบข้างเต็มไปด้วยความสับสน ใจของเราตื่นตระหนก หรือวางใจในคำสัญญาของพระองค์

อ่านบทเต็มภายนอก (BibleGateway):
บทที่ 24

แหล่งอ้างอิง

  1. [1]“That he judged himself worthy of that death which it suffered in his stead; and that he laid his sins upon it with an eye to him upon whom God would lay the iniquity of us all, Isa 53:6” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Leviticus 1:4
  2. [2]“The first three chapters of Leviticus relate entirely to private voluntary offerings.” — Barnes' Notes on the Old and New Testaments (1834), on Leviticus 1:1
  3. [3]“he confessed his consciousness of sin and prayed that his guilt and its punishment might be transferred to the victim” — Jamieson, Fausset & Brown, Commentary Critical and Explanatory (1871), on Leviticus 1:4
  4. [4]“commonly offered by way of thanksgiving; yet they were sometimes offered by way of atonement for sin, that is, for sins in general” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Leviticus 1:4
  5. [5]“This was the offering appointed for the poor.” — Jamieson, Fausset & Brown, Commentary Critical and Explanatory (1871), on Leviticus 1:14
  6. [6]“The circumstance of a portion of it being appropriated to the use of the priests distinguishes this from a burnt offering.” — Jamieson, Fausset & Brown, Commentary Critical and Explanatory (1871), on Leviticus 2:3
  7. [7]“in general the minchah was not a bloody offering, nor used by way of atonement or expiation, but merely in a eucharistic way, expressing gratitude to God for the produce of the soil” — Adam Clarke's Commentary on the Bible (1831), on Leviticus 2:1
  8. [8]“salt being the great symbol of friendship in all nations” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Leviticus 2:13
  9. [9]“forming a sacred feast of which the Lord, His priests, and people conjointly partook” — Jamieson, Fausset & Brown, Commentary Critical and Explanatory (1871), on Leviticus 3:1
  10. [10]“These offerings were either by way of thanksgiving for favours received, or for free devotion, or as a vow” — John Gill's Exposition of the Bible (1746–66), on Leviticus 3:1
  11. [11]“This was most punctually fulfilled; for after the temple was burnt, Titus, the Roman general, ordered the very foundations of it to be dug up” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Matthew 24:2
  12. [12]“Daniel's term is, The abomination that maketh desolate, Dan 11:31; that is, the standards of the desolating legions, on which they bear the abominable images of their idols” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Matthew 24:15
  13. [13]“It is remarkable that after the Romans under Cestus Gallus made their first advances toward Jerusalem, they suddenly withdrew again, in a most unexpected and indeed impolitic manner. This the Christians took as a signal to retire, which they did, some to Pella, and others to Mount Libanus.” — John Wesley, Explanatory Notes on the Whole Bible (1754–65), on Matthew 24:16